Adamın biri kahveye girmiş.
Millet, size söylüyorum. 30 sene sonra ben bu kahveye yine gireceğim." demiş.
Kahvedekiler "Adam deli herhalde.." deyip fazla önemsememiş.
Aradan 30 sene geçmiş.
Aynı adam tekrar kahveye girmiş.
"Beni hatırladınız mı? Size 30 sene sonra tekrar kahveye gireceğimi söylemiştim, inanmamıştınız. Tekrar söylüyorum. 30 sene sonra ben bu kahveye yine gireceğim." demiş.
Aradan 30 sene geçtiğinden o zaman kahvede olanların çoğu ölmüş ama kalanlar adamı hatırlamış.
O zaman daha doğmamış veya yaşı çok küçük olanlara da durumu anlatmışlar.
Adam 30 sene sonra tekrar kahveye gelmiş.
Yine bir önceki sefer kahvede olanların çoğu öldüğünden onların çocukları hayatta kalanlardan durumu öğrenmiş.
Bu olay her 30 yılda bir birkaç defa tekrarlanmış.
Sonunda bu olaydan haberdar olan yeni nesilden biri gidip durumu cami hocasına anlatıp danışmayı önermiş.
Bu öneri üzerine camiye gidip durumu hocaya açıklamışlar ve bunun sırrını sormuşlar.
Hoca "Valla ben de bilmiyorum. Ama bu akşam gerekli süratleri okuyup Azrail'i görmek için istiareye (rüyaya) yatayım. Rüyama gelirse bu adamın neden canını almadığını ona sorayım." demiş.
Bunun üzerine insanlar kahveye geri dönmüş.
Hoca akşam istiareye yatmış.
Uykuya dalar dalmaz da Azrail kendisine görünmüş.
Hoca heyecanla sormuş:
"Ey Azrail, sen bu adamın canını neden almıyorsun. Bunun sırrı nedir?"
Azrail canı sıkkın bir şekilde "O adam zamanında bir dua etti. Duası Allah tarafından kabul edildi. Onun için canını alamıyorum." demiş.
Hoca daha çok meraklanmış.
"Ne diledi ki ey Azrail?" diye sormuş.
Azrail "Allahım, bana milli piyangodan büyük ikramiye çıkana kadar canımı alma diye dua etti. Hala büyük ikramiye çıkmadı. Bu yüzden canını alamıyorum." diye cevap vermiş.
Hoca şaşkın bir şekilde "Valla, ben bundan bir şey anlamadım. Allah isterse adama hemen büyük ikramiye çıkmaz mı? Neden çıkmıyor? diye sormuş.
Azrail sinirli bir şekilde cevap vermiş:
"Çıkar elbet ama bilet almıyor ki şerefsiz!..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder